Πρέπει να ξαναγίνουμε φτωχοί!

28 / 04 / 2010

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς.

…Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Οπως ήμασταν πάντα. Οπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Οπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθήσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να ‘ρθει η σειρά τους… Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ’ τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου.

Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ. Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής.

Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Εθνους. Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βοϊδόπουτσες, βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας.

Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.

Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.

Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ’ τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ’ τον… Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ’ τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Ελληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν.

Απ’ τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ’ τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; ΠΟΙΟΣ θα καθαρίσει τη Συγγρού απ’ το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις…

Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει, τώρα μάλιστα που ξεκινά και το Τριώδιο. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας. *

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

Πηγή: Πρέπει να ξαναγίνουμε φτωχοί!

28 / 04 / 2010 | Tags: Ελλάδα | Comments (2)

Έλληνες Online

Ανεξάρτητο κίνημα ελεύθερα σκεπτόμενων πολιτών με ένα κοινό όνειρο: ένα καλύτερο κόσμο εμπνευσμένο από τα Ελληνικά ιδεώδη που γέννησαν πολιτισμούς: την Ελευθερία, την Άμεση Δημοκρατία, την Δικαιοσύνη, τον Ανθρωπισμό, την Λογική και την συνεχή Επιδίωξη της Αριστείας.

2 Responses to “Πρέπει να ξαναγίνουμε φτωχοί!”

Αμαρυλλίς on June 7th, 2010 7:39 am

Αν νομίζετε ότι τρώγοντας ψωμί και ελιά θα σώσουμε την Ελλάδα είσαστε βαθιά νυχτωμένοι. Και νηστικοί τελείως να μείνουμε, θα συνεχίσουμε να είμαστε ζητιάνοι και στο έλεος της οδεύουσας παγκοσμιοποίσης. Και όσοι δεν έχουμε αυλές για να σκάψουμε και να φυτέψουμε ζαρζαβατικά, να σκάψουμε να ρίξουμε χώμα στο 2Χ2 μπαλκόνι μας της πολυκατοικίας μας και να το μετατρέψουμε σε κήπο. Οσο για την επαναφορά του σωφρονιστικού κώδικου που προτείνετε, την εποχή της βίτσας, ενίσταμαι κάθετα. Ημουν μαθήτρια του παλιού αναγνωστικού “λα λα η Λόλα” και είχα την τύχη να μη μου τσακίσουν τα δάχτυλα οι δάσκαλοι, καθώς διάβαζα πάντα το μάθημά μου. Αλλοίμονο στα κόμπλεξ του καθενός, δάσκαλου ή γονιού που σπάει το παιδί του στο ξύλο για να το συμμορφώσει.

Μεγάλωσα μόνη μου ένα παιδί με χίλιους αγώνες και θυσίες και δυστυχώς δεν είχα τη πολυτέλεια να κάθομαι μαζί του το μεσημέρι στο τραπέζι, γιατί έκανα δύο δουλειές και εκείνο την ίδια στιγμή έπρεπε να πάει στα μαθήματα ξένων γλωσσών. Βλέπετε είναι απαραίτητο να γεμίζουμε το βιογραφικό μας με πλείστα όσα προσόντα, γλώσσες, πανεπιστήμια και μεταπτυχιακά. Και όμως τα κατάφερα να βγάλω ένα σωστό άνθρωπο στη κοινωνία, διδάσκοντας τον να τηρεί τους νόμους, την ηθική και τις αξίες, χωρίς να χρησιμοποιήσω κανενός είδους βούρδουλα.
Ούτε χαβιάρι τρώω, ούτε πολυτελές αυτοκίνητο έχω και κάθε μέρα στριμώχνομαι στα απελπιστικά μέσα συγκοινωνίας με τον συνεχή κίνδυνο κλοπής των προσωπικών μου αντικειμένων.
Δεν είμαι από χωριό αλλά από αυτή τη μεγάλη πόλη και λυπάμαι πράγματι έτσι όπως έχει καταντήσει και αναγκάζομαι να κλειδαμπαρώνομαι από νωρίς και να φοβάμαι να κυκλοφορήσω μόνη τη νύχτα. Πάντως αν και έχω πτυχίο Πανεπιστημίου και ίδρωσα για να το αποκτήσω και αν δεν βρω δουλειά, δεν θα διστάσω να μαζέψω ελιές ή να κάνω οτιδήποτε άλλο. Και κάλτσες ξέρω να μαντάρω και να κάνω στριφώματα.
Λυπάμαι γιατί στο κείμενο στο οποίο έχω απαντήσει δεν έχετε καταλάβει ότι το να ξαναγυρίσουμε στη “λίθινη” εποχή δεν θα μας συνετίσει. Δεν θα σβήσει την ρεμούλα και την ασυδωσία. Ποιος θα τιμωρηθεί όταν εγώ η συνεπής φορολογούμενη πολίτης συνεχώς και αδιαλλείπτως όλα τα χρόνια πληρώνω τους φόρους και τα ένσημα μου και θα φτάσω στα γεράματα μου να μην έχω χρήματα ούτε για κλωστή να μαντάρω τις κάλτσες μου;
Το κόκκινο πιπέρι και τη βίτσα που προτείνετε σαν μέσα καταστολής ή όποια άλλα μεσαιωνικά βασανιστήρια μπορεί να επικαλεστείτε, ας τα εφαρμόσετε στους όποιους ενόχους διασπάθισαν το δημόσιο χρήμα και κατασπατάλησαν τα όνειρα του απλού Ελληνα.
Εγώ θα συνεχίσω να κάνω και δυο και τρεις δουλειες για να τα βγάλω πέρα και θα δώσω τα πάντα για αυτά τα ιερά χώματα και τους ήρωες που μου διασφάλισαν αυτό το κομμάτι ουρανό που από κάτω του βρίσκομαι και χαίρομαι να υψώνω τη σημαία μου στο μπαλκόνι μου όλο το χρόνο και να μη ξεχνάω ποτέ ότι είμαι Ελληνίδα.
HellenesOnline on June 7th, 2010 10:40 am

Εύχομαι με όλη μου την καρδιά να μην ειστε η εξαίρεση αλλα ο κανόνας, άσχετα αν η πραγματικότητα δείχνει μιάν άλλη Ελλάδα, έναν άλλο Έλληνα, μιά άλλη Ελληνίδα. Ίσως οι απειλές, ο φόβος, αλλά και ο σεβασμός και οι αξίες που μάθατε να εκτιμάτε , με σκληρό τρόπο καμμιά φορά, όπως και οι περισσότεροι από εμάς, σας οδηγούνε, και είναι αυτές που σας κάνουν να μην απαξιείτε να σκύβετε και να απλώνετε το χέρι να μαζέψετε την ελιά και να φυτέψετε κρεμμυδάκια, χωρίς να σκεφτείτε ότι πρέπει να προσλάβετε κάποιο “δούλο”. Και είμαι σίγουρος ότι δεν σας λέγανε να σπουδάσεις για να βγάλεις λεφτά, αλλα για να γίνεις χρήσιμη στην κοινωνία και στους συνανθρώπους σας. Και κανείς δεν πέθανε απο το κόκκινο πιπέρι ή απο τον φόβο της ξυλιάς. Ριξτε μιά ματιά στα σχολεία σήμερα -πρώτα ο μαθητής! – πρώτα η απεργία και η κατάληψη και ίσως κάποιο πολιτικά ορθό μάθημα που να μην ακουμπάει κανένα και τίποτα.

Ὀσο για τις σπουδές, τα πτυχία, τις γλώσσες και τα μεταπτυχιακά, τα χαρτιά για το βιογραφικό, όνειρο και καθήκον κάθε γονιού, δυστυχώς δεν χρησιμοποιύνται παρά για εξεύρεση εργασίας που πλέον δεν υπάρχει…
Είμαι σίγουρος ότι ένα ξύλινο παιχνίδι, μιά σοκολάτα στη γιορτή σας, ή ένα βιβλίο, δώρα στην λίθινη εποχή που αναφέρετε, κάνανε τα μάτια σας να λάμπουν και την καρδιά σας να σκιρτάει από χαρά, δώρα που σήμερα ωχρειούν μπροστά στην κοινωνική πίεση της αγοράς ενός κινητού, ενός iPod ή του XBOX.
Είμαι σίγουρος ότι αναπολείτε την εποχή που αφήνατε τα παράθυρα ανοιχτά και το κλειδί έξω από την πόρτα τις μεσημεριανές ώρες του ύπνου(!) γιατί ο κλέφτης και ο μικροαπατεώνας δεν τολμούσαν, ήταν δακτυλοδεικτούμενοι και ξέρανε τι τους περιμένει εκτος από την κοινωνκή κατακραυγή, και όχι τρόπος ζωής και αποδοχής ότι έτσι είναι τα πράγματα σήμερα και τι να κάνουμε, ή αντικείμενο για διαδήλωση για τα δικαιώματα των καταπιεσμένων από το σύστημα κλεφτών.

Η όταν η 18μηνη και 28μηνη θητεία ήταν υποχρέωση στην πατρίδα και όχι καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του χωρίς ταυτότητα “πολίτη”.
Ευχομαι μέ όλη μου την καρδιά και το παιδί σας να αισθάνεται εξίσου υπερήφανο και να τιμά και να σηκώνει την σημαία στο δικό του μπαλκόνι όταν θα έλθει η ώρα, και όχι να την καίει με οργισμένη χαρά οπως το βλέπετε και το βιώνετε συχνά.
Κανείς μας δεν είναι πλέον σίγουρος για τίποτα σήμερα, και έτσι εύκολα χειραγωγούμαστε. Και γιαυτό αυτό πρέπει να πολεμήσουμε. Αυτό νομίζω είναι και το μήνυμα του άρθρου, και όχι η καταπάτηση των δικαιωμάτων των παιδιών. Γιά τις αξίες που αλλοιώσαμε και χάσαμε, αντικαθιστώντας τες με …τι;
Ίσως κάνω λάθος, σκόρπιες και συγχισμένες σκέψεις και συναισθήματα. Σημάδι των καιρών που αφήσαμε να μας πάρουν από κάτω, ή σημάδι ηλικίας. Τι να πώ;
Ευχαριστώ γιά το σχόλιό σας.