CONTACT | SUBSCRIBE | ΝEWSLETTER - ΔΕΛΤΙΟ

Τρίτη, 07/02/2012 | ΑΓΓΕΛΙΕΣ | ΣΧΕΤΙΚΑ

Πολύτοπον

Blogs - Ιστολόγια

ΝΔ: “Το μόνο πρόβλημα που υπάρχει είναι η παραμονή του Παπανδρέου”

Διαβάζω στο Δελτίο Τύπου (03/11/2011) της ΝΔ:

“Το μόνο πρόβλημα που υπάρχει, είναι η παραμονή του κ. Παπανδρέου στην Πρωθυπουργία. Ενός ανθρώπου που τολμά να αμφισβητεί την κεντρική εθνική στρατηγική επιλογή της Ευρωπαϊκής πορείας και προοπτικής της χώρας. Επιλογή που χάραξε και μπορεί πλέον μόνον αυτή να εγγυάται, η Παράταξη της Νέας Δημοκρατίας.”

Ο κ. Παπανδρέου είναι επικίνδυνος και πρέπει να φύγει!»

Μακάρι να ήταν αυτό το μόνο πρόβλημα που υπάρχει. Και η δανειακή σύμβαση τί είναι; Έπαψε να είναι το πρόβλημα; Εξατμίστηκε μόλις εξαφανίστηκε ο Παπανδρέου; Και ποιά είναι πλέον η θέση της ΝΔ γιά την δανειακή σύμβαση; Για το μνημόνιο; Η Ευρώπη το ξεκαθάρισε, δεν υπάρχουν περιθώρια επαναδιαπραγμάτευσης. Τι θα κάνουμε, πάλι γαργάρα με νερό γιατί μας κόβουνε το χρεωμένο ουίσκυ; Και με τι, με κυβέρνηση εθνικής ενότητατας που βάζει την Εθνική Κυριαρχία κάτω από το χαλί; Αυτό θέλουμε; Εθνική ενότητα στο ξεπούλημα και στην φτώχεια με γαλλογερμανική εποπτεία;

Ό ένας στήνει το παιχνίδι και ο άλλος κάνει τον γκρουπιέρη. Και πάλι με σημαδεμένη τράπουλα αναγκάζουν τον λαό να “παίξη την τύχη του” στα χρηματιστήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ναι, γιατί όλα τα άλλα εργαλεία του τα αφαίρεσαν με τα δάνεια των εισαγωγών και τις πολιτικές των αδελφών της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας.

Οι μέρες έρχονται όμως, κάποιος θα τινάξει την μπάνκα στο αέρα. Η Ελλάδα έβαλε ώς συνήθως την σπίθα. Και τότε όπου φύγει φύγει.

Αντώνης Αντωνιάδης | 03 / 11 / 2011 | Tags: Ελλάδα, Οικονομική Κρίση | Comments 1

Άκρα του τάφου σιωπή

Ο ΜΗΤΣΟΣ ΚΑΣΟΛΑΣ κατακεραυνώνει την Εταιρεία (αλαλων!) Συγγραφέων

Με θλίψη αυτές οι γραμμές. Από καιρό ήθελα να απαντήσω στα ερωτήματα που εκφράζουν πολλοί για τη στάση των πνευματικών ανθρώπων σε δύσκολους καιρούς. Ιδιαίτερα σήμερα, που μπροστά στα μάτια μας βουλιάζει η Ελλάδα.

Γιατί οι πνευματικοί μας άνθρωποι (εκτός από λίγες εξαιρέσεις) σιωπούν; Σε άλλους καιρούς πολλοί, και με κινδύνους για τη ζωή τους, δεν σιωπούσαν. Γιατί σήμερα δεν μιλάνε, δεν αντιστέκονται; Πού δίνουν αναφορά ως πολίτες και ως συγγραφείς; Γιατί αμέτοχοι; Γιατί χωρίς θέση; Ποια είναι η τιμή της σιωπής;

Αυτά τα ερωτήματα έθεσα και εγώ στην Εταιρεία Συγγραφέων στη γενική μας συνέλευση στις 10 Απριλίου στο κτίριο-κολαστήριο της Μπουμπουλίνας. Πλην όμως, καμιά ουσιαστική απάντηση δεν υπήρξε από το Δ.Σ. της ούτε και από τα μέλη της. Και το θέμα παραπέμφθηκε να συζητηθεί σε κάποια ίσως ημερίδα από Σεπτέμβριο! Ομως επειδή και άλλες δύο φορές σε προηγούμενες συνελεύσεις της Εταιρείας είχα θέσει το ίδιο ζήτημα, επανήλθα και στην τρίτη (10 Απριλίου) υποβάλλοντας την παραίτησή μου.

Οι λόγοι της, διευκρίνισα, δεν υποχρεώνουν κανέναν να συμφωνήσει. Υποχρεώνουν όμως το Δ.Σ. και τη συνέλευση να πάρουν κάποια θέση. Θέσεις δεν άκουσα. Μια μουγκαμάρα διαρκείας εισέπραξα, μη αφήνοντάς μου περιθώρια να μείνω στη συνέλευση.

Προς την Εταιρεία Συγγραφέων:

Επειδή στα χρόνια της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, τους μη μετέχοντες στα κοινά τούς αποκαλούσαν αχρείους και άτιμους και δίκαια τους αποκαλούσαν.

Και επειδή χιλιάδες άνθρωποι και στον τόπο μας, αλλά και σ’ όλον τον κόσμο, έδωσαν το αίμα τους και τη ζωή τους για τα κοινά και για το όρθιο ανάστημα του ανθρώπου.

Και επειδή στις μέρες μας περιθωριοποιούνται βίαια οι άνθρωποι της πατρίδας μας με την ανεργία και αχρηστεύεται η μοναδική και ανεπανάληπτη ζωή τους.

Και επειδή οι κρατούντες μας έχουν αποφασίσει να καταστρέψουν ολόκληρη τη σημερινή γενιά της νεολαίας μας που φέραμε στον κόσμο.

Και επειδή με το δωσιλογισμό, την εξάρτηση και την υποτέλεια των κυβερνητών μας ληστεύεται ασύστολα ο πλούτος της χώρας μας και η χώρα μας χάνει την ανεξαρτησία της, την εθνική της κυριαρχία και πολύ πιθανόν να χάσει αύριο και την εδαφική της ακεραιότητα.

Και επειδή οι φτωχοί, οι ταπεινοί, οι καταφρονεμένοι γίνονται όλο και φτωχότεροι και άρχισαν να πεινάνε και να ξεσπιτώνονται.

Και επειδή οι πλούσιοι γίνονται απείρως πλουσιότεροι και απείρως αγριότεροι και ο πλούτος τους και η αλαζονεία τους καθίστανται μια πελώρια ύβρις.

Και επειδή δίκαια φωνάζουν οι άνθρωποι του τόπου μας: «Πού είναι οι πνευματικοί μας άνθρωποι να υψώσουν τη φωνή τους, το ανάστημά τους;».

Και αντίθετα, πολλοί απ’ αυτούς κάθονται στις κουζίνες των εκάστοτε εξουσιών περιμένοντας ή μη περιμένοντας κάποιοι άλλοι να κατεβούν στους δρόμους για να βγάλουν τα φίδια από τις τρύπες.

Και επειδή η Εταιρεία Συγγραφέων από πολλά χρόνια δεν είναι παρούσα στο πολιτικό γίγνεσθαι της πατρίδας μας. Και επειδή ερμητικά έχει περιχαρακωθεί στον εαυτό της, στη ματαιοδοξία της και το ναρκισσισμό της και είναι η τρίτη φορά που την καταγγέλλω για την απολιτική στάση της και μόνο ένα-δυο-τρία μέλη της ανησύχησαν, δεν βρίσκω κανέναν ουσιαστικό λόγο πια να είμαι μέλος της, παραιτούμαι.

Και αν κάποιος με ρωτήσει: «Και τι βγαίνει σήμερα αν μιλάει κανείς και αν αγωνίζεται;» θα σας θυμίσω αυτό που είπε ο Καζαντζάκης: «Να μιλάς ακόμα και στην έρημο, έστω και αν δεν σ’ ακούει κανένας».

Ομως δεν είμαστε στην έρημο. Είμαστε σε έναν τόπο ιερό και πανάρχαιο, και έχουμε υποχρέωση να τον διαφυλάξουμε και να τον παραδώσουμε στα παιδιά μας.

Έλληνες Online | 20 / 04 / 2011 | Tags: Εθνικά Θέματα, Πολιτική, Συγγραφείς | Comments

Η πανορθοδοξία σύμφωνα με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο.

Φτάσαμε λοιπόν εν παραλλήλω με την οικονομική, και στην παγκοσμιοποίηση της Εκκλησίας. Και λέγει λοιπόν ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος: “Αν θέλουμε λοιπόν να πάμε μπροστά, να φτάσουμε δηλαδή στην πανορθόδοξο, πρέπει να αφήσουμε στην άκρη την εθνική μας ταυτότητα και να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε ως χριστιανοί ορθόδοξοι”.

Και γιατί το “πανορθόδοξο” είναι και επιθυμητό, και συνώνυμο με το “πάμε μπροστά”; Δεν γνωρίζει επίσης ότι ένα τέτοιο μονολιθικό οικοδόμημα αν καταρρεύεσει, θα καταρρεύσει όλο μαζί και στα εκ φύσης του επι μέρους; Μήπως επίσης το επόμενο βήμα δεν θα είναι και το “πανθρησκευτικό”;

Απόψεις οδοστρωτήρα. Οι 21 αιώνες της ιστορίας της ὀρθόδοξης πίστης, είναι πολύ λιγότεροι από την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας και εξέλιξης της φυλής και της εθνικής ταυτότητας.

Όλοι βάλλουν λοιπόν εναντίον της εθνικής ταυτότητας, οι μέν χωρίς να λογαριάζουν τους πολίτες, οι δε τους πιστούς. Και η Εκκλησία από κοντά, ετοιμάζεται για λειτουργία επάνω στο βωμό της εθνοθυσίας για ένα πιό συμπαγές και ομοιογενές ψυχο-πελατολόγιο, τόσο απαραίτητο στο μονοπωλιακό όραμα των ηγετών της .

Αναφορικά με τον πανορθόδοξο διάλογο, ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος εξέφρασε την άποψη του σε ο,τι αφορά το αδιέξοδο που προέκυψε από την τελευταία πανορθόξη συνάντηση στο Chambesy. Το αδιέξοδο, είπε, το προκάλεσαν ορισμένες τοποθετήσεις της Εκκλησίας της Μόσχας. «Αυτή η αρνητική κατάσταση στην οποία βρεθήκαμε στον ορθόδοξο κόσμο- μας δήλωσε ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος- ξεκινά από το γεγονός ότι όλοι μας εμφανιζόμαστε ως εθνικές Εκκλησίες. Με άλλα λόγια, είμαστε πρώτα Έλληνες, Ρώσοι, Άραβες, Σλάβοι, κτλ. και μετά χριστιανοί ορθόδοξοι. Η πίστη μας και όχι η εθνική μας καταγωγή πρέπει να μας ενώνει. Το δήλωσα στην τελευταία επίσκεψη μου στη Μόσχα. Αν θέλουμε λοιπόν να πάμε μπροστά, να φτάσουμε δηλαδή στην πανορθόδοξο, πρέπει να αφήσουμε στην άκρη την εθνική μας ταυτότητα και να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε ως χριστιανοί ορθόδοξοι». http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=5337

Έλληνες Online | 12 / 04 / 2011 | Tags: Κύπρος, πανορθοδοξία, Χρ | Comments 1

Εμείς οι Έλληνες

Συντάκτης: Δρ Αλέξανδρος Τομαράς, Ομότιμος Καθηγητής Τ.Ε.Ι.

Aς ξεκινήσουμε με τα τοπωνυμικά επίθετα, τα οποία αποτελούν μιαν άμεση απόδειξη της καταγωγής μας. Πλείστα όσα Ελληνικά επίθετα είναι τοπωνυμικά, δηλαδή έχουν ευθεία σχέση με τον τόπο καταγωγής του φέροντος ένα συγκεκριμένο επίθετο, όπως π.χ. Σουλιώτης, Χανιώτης, Φλωρινιώτης, Πατρινός, Κρητικός, Κυδωνιεύς, κ.λπ. Και για εκείνους οι οποίοι ίσως διερωτηθούν, το επίθετο του γράφοντος προέρχεται από το όνομα του βουνού της Ηπείρου Τόμαρος ή Ολύτσικας, ύψους 1816 μέτρων. Ας μνημονευθεί εν προκειμένω με ιδιαίτερη έμφαση το επίθετο Μακεδόνας, το οποίο συναντάται και μεταξύ των ομογενών της Αμερικής ( Makedon ) και καταμαρτυρεί την Ελληνική προέλευσή τους. Αξιοσημείωτη, ειρήσθω εν παρόδω, είναι και η λίαν εύστοχη σχετική γλωσσολογική παρένθεση του Καθηγητού Γεωργίου Μπαμπινιώτη στο εκλεκτό λεξικό του της Νέας Ελληνικής Γλώσσας ( Μακεδνοί, Μακεδόνες, κ.λπ. ), η οποία ουσιαστικά κατατροπώνει τους γνωστούς γελοίους ισχυρισμούς των Σκοπίων, το κρατικό μόρφωμα των οποίων θα έπρεπε να έχει καταλογισθεί ιστορικά στις αδιαφιλονίκητες Ελληνικές Πατρίδες.

Ως κατακλείδα των τοπωνυμικών προλεχθέντων, θα πρέπει να παρατεθεί η συναφής με εκείνα ρήση του μεγίστου Αριστοτέλους, ο οποίος κατηγορηματικά όρισεν ότι « Αρχαία Ελλάς εστίν η περί την Δωδώνην και Αχελώον. ΄Ωκον γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δ’ ΄Ελληνες ». Δηλαδή, « Αρχαία Ελλάς είναι η χώρα γύρω από την Δωδώνη και τον Αχελώο. Διότι ζούσαν εκεί οι Σελλοί και οι αποκαλούμενοι τότε μεν Γραικοί, τώρα δε ΄Ελληνες ». Παρεμπιπτόντως, η Ελληνική Γλώσσα είναι μία, από τον ΄Ομηρο έως σήμερα, και δεν χρειάζονται ιδιαίτερες μεταφράσεις, π.χ. της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, την οποία οι ΄Ελληνες φυσικά κατανοούν λόγω της φύτρας τους, αλλά και από τις κοινές με την Νεοελληνική Γλώσσα λέξεις και τα συμφραζόμενα. Συνεπώς, ό,τι αναφέρεται με την χρήση της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, επεξηγείται μόνον για την πιο άνετη κατανόηση εκ μέρους του αναγνώστη. Ας θυμόμαστε πάντοτε τον ορισμό του Πατέρα της Ιστορίας, του Ηροδότου, ο οποίος είπεν ότι « Το Ελληνικόν εστί όμαιμόν τε και ομόγλωσσον, και θεών ιδρύματα κοινά και θυσίαι ηθεά τε ομότροπα », δηλαδή, κατά ελεύθερη απόδοση, « ΄Ελληνες είναι εκείνοι, τους οποίους συνδέει το ίδιο αίμα, η ίδια γλώσσα, η ίδια θρησκεία και οι ίδιοι τρόποι ζωής ».

Δεν είναι όμως μόνον τα τοπωνυμικά επίθετα, τα οποία προδίδουν την καταγωγή μας. Η λέξη « ήλιος », ήταν δασυνόμενη, επειδή πριν από το αρχικό « η » υπήρχε κάποτε το δίγαμμα : F ( Fήλιος ), το οποίο όταν εξέλιπε, μετέτρεψε το « η » σε δασύ ή « προέταξε » αυτού το « σ » ( π.χ. σήλιος ), φαινόμενο το οποίο παρέμεινε και επεκράτησε για άλλα φωτεινά σώματα του ουρανού, όπως Σελήνη, Σέλας κ.λπ. Σε πολλές αρχαίες γλώσσες, οι ρίζες sel- και sol- περιέχονται σε λέξεις, οι οποίες έχουν την έννοια του φωτεινού ( ήτοι, σήλιος : sol στη Λατινική, saule στα Λιθουανικά, suil στα Ιρλανδικά, η οποία σημαίνει οφθαλμός, κ.ο.κ. ). Σύμφωνα με μια πολύ ενδιαφέρουσα παραετυμολογία, οι ΄Ελληνες πήραν το όνομά τους από την ρίζα σελ-, επειδή ήσαν ωραίοι, υψηλοί, με πρόσωπο φωτεινό, πρόσωπο δηλαδή το οποίο έλαμπε από ομορφιά. Σήμερα πάντως, όλοι οι επιστήμονες συμφωνούν ότι γενάρχης των Ελλήνων ήταν ο γυιος του Δευκαλίωνος, ο ΄Ελλην, από τον οποίο προήλθε αρχικά το ηπειρωτικό γένος των Ελλών ή Σελλών, το οποίο κατοικούσε στην περιοχή της Δωδώνης.

Ο όρκος των Αρχαίων Ελλήνων στην Πατρίδα, όταν έπρεπε να την υπερασπισθούν, προκαλεί ρίγη συγκίνησης : « Ου καταισχυνώ όπλα τα Ιερά, ουδ’ εγκαταλείψω τον παραστάτην, ότω αν στοιχίσω. Αμυνώ δε και υπέρ ιερών και οσίων και μόνος και μετά πολλών. Την Πατρίδα δε ουκ ελάσσω παραδώσω, πλείω δε και αρείω όσης αν παραδέξωμαι και ευηκοήσω των αεί κρινόντων ευφρόνως και τοις θεσμοίς πείσομαι και ουστινας αν άλλους το πλήθος ιδρύσεται ομοφρόνως. Και αν τις αναιρεί τους θεσμούς ή μη πείθεται, ουκ επιτρέψω, αμυνώ δε και μόνος και μετά πάντων. Και ιερά τα Πάτρια τιμήσω. ΄Ιστορες τούτων θεοί ». Δηλαδή, « Δεν θα ντροπιάσω τα ιερά όπλα, ούτε θα εγκαταλείψω τον παραστάτη μου, όπου κι’ αν παραταχθώ. Θα αμυνθώ δε υπέρ των ιερών και οσίων και μόνος μου και μαζί με πολλούς. Την δε Πατρίδα δεν θα παραδώσω μικρότερη, αλλά μεγαλύτερη από όση την παραλάβω. Και θα είμαι υπάκουος σ’ αυτούς, οι οποίοι κρίνουν σωστά, και θα είμαι πιστός στους θεσμούς, τους οποίους ο λαός θα θεσμοθετεί ομόφρονα. Και δεν θα επιτρέψω κατάργηση ή απιστία προς τους θεσμούς από κανέναν, και θα τους υπερασπίζομαι και μόνος μου και μαζί με πολλούς άλλους. Και τα ιερά της Πατρίδας θα τιμήσω. Οι θεοί ας είναι μάρτυρες αυτών, τα οποία είπα ». Αυτοί είμαστε οι ΄Ελληνες και ισχύουν πάντοτε για μας, αυτά τα οποία ο Ευριπίδης ανέφερε : « βαρβάρων ΄Ελληνας άρχειν εικός, αλλ’ ου βαρβάρους Ελλήνων. Το μεν γαρ δούλον, το δε ελεύθερον ». ΄Ητοι, « είναι φυσικό να άρχουν οι ΄Ελληνες των βαρβάρων, αλλά όχι οι βάρβαροι των Ελλήνων. Διότι οι μεν βάρβαροι είναι δούλοι, οι δε ΄Ελληνες ελεύθεροι ».

Δεν ήσαν οι Αρχαίοι ΄Ελληνες αυτοί, οι οποίοι συνέλαβαν την έννοια της άϋλης υπόστασης της ανθρώπινης ύπαρξης, δηλαδή της ψυχής; To ουσιαστικό « ψυχή », το χρησιμοποιούσαν με διάφορες έννοιες : πνοή, πνεύμα, σημείο ζωής, ζωή. Το ρήμα « ψύχω » σήμαινε φυσώ, πνέω, αναπνέω, άρα ζω. Είχε όμως και την σημερινή του έννοια : ψυχραίνω, δροσίζω, κάνω κάτι δροσερό ή πολύ κρύο. Η ετυμολογία του είναι πανάρχαιη : ανάγεται στην ιαπετική – δηλαδή την γλώσσα των πρώτων ανθρώπων – και συγκεκριμένα προέρχεται από την ρίζα « bhes- » ( = πνέω, φυσώ ). Το αρχικό « ψ » προήλθε από μετάπτωση του « bh ». ΄Ησαν άραγε ΄Ελληνες οι πρώτοι άνθρωποι;

Αξίζει μια αναφορά στο περιοδικό « Ιδεοθέατρον » ( έτος Η, 32, Οκτ.-Νοέμ.-Δεκ. 2005, σ. 55 ) : ΄Οταν κάποτε θα φύγω από τούτο το φως, θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ρυάκι που μουρμουρίζει. Κι’ αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε μεταξύ τους με μουσική. Η προφορά της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας με τον τρόπο τον οποίο πρότεινε ο ΄Ερασμος, κάνει τον οποιονδήποτε να νομίζει ότι ακούει κάποιου είδους μουσική. Θα ήταν ευχής έργο, αν η ερασμιακή πρόταση υιοθετείτο και για την Νέα Ελληνική Γλώσσα.

Μήπως η Δημοκρατία, το πολίτευμα αυτό το οποίο τελικά θα επικρατήσει σ’ όλον τον κόσμο με κάποια μορφή, δεν είναι Ελληνική; Η καθιέρωσή του όμως πρέπει να έχει ως σημείο σύγκλισης τον ορισμό του Αριστοτέλους : « λέγω δ’ οίον δοκεί δημοκρατικόν μεν είναι το κληρωτάς είναι τας αρχάς, το δ’ αιρετάς ολιγαρχικόν ». Δηλαδή, « πιστεύω ότι είναι δημοκρατικό οι αρχές να ορίζονται με κλήρο, ενώ το να εκλέγονται είναι ολιγαρχικό ». Τι είδους αιρετούς ταγούς διαθέτει σήμερα η κατ’ Αριστοτέλην ολιγαρχική Ελλάς; Για τους ολετήρες της Πολιτείας έγραψε ο Νίκος Γκάτσος : για να σωθεί η Ελλάδα τους καιρούς τους ύστατους, βρείτε κάπου έναν Καιάδα και γκρεμοτσακίστε τους. ΄Οσο για τους αγνώμονες ξένους οι οποίοι, μέσω αυτών οι οποίοι διαφεντεύουν ογκώδη καταπιστεύματα ( funds : όρα π.χ. IMF ), εκτιμούν τοκογλυφικά τα πλείστα όσα έλαβαν από τον Ελληνικό Πολιτισμό δωρεάν και συνεχώς μας προσβάλλουν βάναυσα, ας ανατρέξουν στον Δωδεκάλογο του Γύφτου, Λόγο ή Προφητικό του Κωστή Παλαμά, για να αντιληφθούν τι πρέπει να περιμένουν :

... Και χορό τριγύρω σου θα στήσουν

Με βιολιά και με ζουρνάδες

Γύφτοι, οβραίοι, αράπηδες, πασάδες.

Και τα γόνατα οι τρανοί σου θα λυγίσουν

Και θα γίνουν των ραγιάδων οι ραγιάδες …

Συντάκτης: Δρ Αλέξανδρος Τομαράς, Ομότιμος Καθηγητής Τ.Ε.Ι.
Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011 11:34

Έλληνες Online | 15 / 03 / 2011 | Tags: Αλέξανδρος Τομαράς, Ελλάδα, Έλληνες, τοπωνύμια | Comments 1

Η ξεχωριστή θέση της μουσικής στην ελληνική μυθολογία.

Η τέχνη της μουσικής έχει ξεχωριστή θέση στην ελληνική μυθολογία. Το ίδιο και οι τεχνίτες της οι μουσικοί, θεοί και άνθρωποι, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι στις πολλές και θαυμαστές ιστορίες που έφτασαν με την προφορική παράδοση, από τις σκοτεινές αρχές των προϊστορικών χρόνων, ως την εποχή της πρώτης γραφίδας που τις αποθησαύρισε.

Η μουσική, πριν ακόμα περάσει το κατώφλι που την έφερε από το μύθο στην πραγματικότητα, είχε ήδη, στη συνείδηση των Ελλήνων, πλούσια «ιστορία». Οι θεοί, στον Όλυμπο, γλεντοκοπούσαν, με τραγούδια που έλεγαν οι Μούσες συνοδεία λύρας ή φόρμιγγας που έπαιζε ο Απόλλων:

Ου μεν φόρμιγγος περικαλλέος, ην εχ’ Απόλλων Μουσάων θ’, αι άειδον αμειβόμεναι οπί καλή
(Ιλιάδος Α, 603)

Αυτή η ίδια η φύση αλλά και η προέλευση των Μουσών που αρχικά ανήκαν στην πολυπληθή οικογένεια των Νυμφών και κατοικούσαν στις πηγές και στα ποτάμια, μπορεί να εξηγεί πώς τα θηλυκά αυτά πνεύματα έγιναν, στο πέρασμα του χρόνου, θεότητες του τραγουδιού και της ποιητικής έμπνευσης. Μήπως δηλαδή το αίσθημα της μουσικής γεννήθηκε από τους ψιθύρους των νερών, από την ηχητική αρμονία των ποταμών και των χειμάρρων. Ο πρώτος έμμετρος και ρυθμικός λόγος, το πρώτο μέλος της ανθρώπινης φωνής, να αποτελεί, άραγε, απλή ηχώ των μεγάλων και επιβλητικών φωνών της φύσης;

Η αλήθεια είναι πως οι προϊστορικοί λαοί της Ελλάδας έπλασαν πολλούς μύθους για τη μουσική, τους μουσικούς, τα όργανα και για όλα τα άλλα σχετικά με την τέχνη του Απόλλωνα. Μύθους που, όπως πολλοί μύθοι της μακρινής εκείνης εποχής, μπορεί συχνά να ξαφνιάζουν, για το παράδοξο, το φαινομενικώς απλοϊκό, ακόμα και το ηθικώς μεμπτόν, που κάποτε εμπεριέχουν, αλλά αυτό συμβαίνει μόνο αν τους απογυμνώσουμε από τις ποιητικές τους αρετές. Τα πνεύματα, τα πρόσωπα, οι διάφορες οντότητες που συναντιούνται στους μύθους, παρουσιάζονται να έχουν ιδιότητες κάθε άλλο παρά μονοσήμαντες, ακόμα και αντιφατικές, ανάλογα με το περιεχόμενο, με τους συμβολισμούς, αλλά και με το κρυμμένο, εντός του μύθου, αίτιο το οποίο, υποθέτουμε, αποτελεί την αφετηρία της δημιουργίας τους.

Ενας γνωστός μουσικός ήρωας της μυθολογίας είναι ο Σειληνός Μαρσύας από τη Φρυγία. Γνωστός, όσο και τραγικός, αφού πλήρωσε με τη ζωή του το θάρρος του να παραβγεί σε μουσικό αγώνα με τον ίδιο το θεό της μουσικής Απόλλωνα. Οι Σειληνοί, που ήταν κι αυτοί σύντροφοι του Βάκχου, ανήκουν στην οικογένεια των Σατύρων, αλλά ξεχωρίζουν απ’ αυτούς κατά το ότι προέρχονται από τις θρησκευτικές παραδόσεις της Μικράς Ασίας (κυρίως της Φρυγίας) και αντίθετα με τους Σάτυρους των βουνών και των δασών της κυρίως Ελλάδας, αυτοί ήσαν δαιμόνια των πηγών και των ποταμών.

Οταν λοιπόν ο Μαρσύας ένιωσε πως η δεξιοτεχνία του στον αυλό είχε φτάσει σε υψηλό επίπεδο, τόλμησε να καυχηθεί πως είναι τόσο καλός μουσικός όσο και ο Απόλλων -κι ακόμα καλύτερος.

Ο θεός θεώρησε τη σύγκριση υβριστική. Τόσο για την αλαζονεία ενός κατωτέρου του όντος όσο και για το ότι ο Μαρσύας ήταν αυλητής και ο αυλός δεν ήταν ακόμα αποδεκτός στην Ελλάδα ως όργανο πρωτόγονο (σε σύγκριση με τη λύρα του Απόλλωνα) και ως εκπρόσωπος της κατώτερης ασιατικής τέχνης.

Ετσι, ο Απόλλων κάλεσε τον Μαρσύα να αποδείξει την αξία του σε ένα μουσικό διαγωνισμό που έγινε στο όρος Τμώλον της Μικράς Ασίας και στον οποίο, όπως ήταν επόμενο, οι κριτές ανακήρυξαν νικητή ποιον άλλον; το θεό, φυσικά, κι εκείνος, για να τιμωρήσει τον αλαζόνα Μαρσύα, ούτε λίγο ούτε πολύ τον έγδαρε ζωντανό και κρέμασε το δέρμα του στο άνοιγμα ενός σπηλαίου για παραδειγματισμό. Στις Κελαινές της Μ. Ασίας έδειχναν αργότερα μια σπηλιά, όπου, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν κρεμασμένη η προβιά του Μαρσύα.

Στο μέρος αυτό ήταν οι πηγές του ποταμού που λεγόταν, κι αυτός, Μαρσύας. Σύμφωνα, μάλιστα, με μια λεπτομέρεια του μύθου, ένας από τους κριτές του διαγωνισμού (αγωνοδίκης) ήταν ο γνωστός, από άλλους μύθους, βασιλιάς της Φρυγίας Μίδας, ο οποίος ψήφισε υπέρ του Μαρσύα και για τιμωρία του ο θεός μετέτρεψε τα αυτιά του σε αυτιά γαϊδάρου.

Ωστόσο, ο μουσικός αγώνας ανάμεσα στον Απόλλωνα, που αντιπροσωπεύει το πνεύμα της αρχαίας ελληνικής τέχνης, και στον αυλητή Μαρσύα, που συμβολίζει την υποδεέστερη (κατά την αντίληψη της εποχής) ασιατική μουσική, τελειώνει μεν με τη νίκη του Απόλλωνα και την παραδειγματική τιμωρία του Μαρσύα, αλλά στο τέλος (το 586 π.Χ.) ο περιφρονημένος αυλός καταφέρνει να πολιτογραφηθεί ως ελληνικό όργανο στους Δελφούς, όταν ο Αργείος αυλητής Σακκάδας συνέθεσε μουσικό νόμο και λυρικό άσμα και κέρδισε το πρώτο βραβείο στην εορτή των Πυθίων. Γι’ αυτό και υπάρχει μια αναθεωρημένη εκδοχή του μύθου: Ο θεός αργότερα μετάνιωσε για την αυστηρότητα (και την αγριότητα) που έδειξε στον άμοιρο Μαρσύα. Γι’ αυτό πήγε και ξεκρέμασε το δέρμα του, ώστε σιγά σιγά (όπως γίνεται πάντα) να ξεχαστεί το δυσάρεστο αυτό ζήτημα. Δεν τα κατάφερε όμως να σβήσει εντελώς όλα τα ίχνη.

Στις παραστάσεις της αρχαίας ελληνικής τέχνης, ο Ερμής (ο δημιουργός της λύρας του Απόλλωνα) συχνά εικονίζεται να κρατά στο χέρι το «μαρσύπιον», ένα βαλάντιο (πορτοφολάκι) από δέρμα. Επίσης, «μαρσύπια» και «μάρσιπους» λένε, στη στρατιωτική ορολογία, το ζεύγος των δερμάτινων σάκων εκατέρωθεν της σέλας του αλόγου, μέσα στους οποίους ο ιππέας τοποθετεί διάφορα χρήσιμα αντικείμενα (σκεύη) είδη καθαριότητας, τρόφιμα κ.λπ. Ας μην ξεχάσουμε ν, αναφέρουμε, βέβαια, τα 140 είδη των μαρσιποφόρων θηλαστικών (marsipialia) της μακρινής Αυστραλίας.

Έλληνες Online | 14 / 03 / 2011 | Tags: Ελλάδα, Μυθολογία | Comments 1

Οι ανέορτοι διαχειριστές της Γιορτής

Tου Χρηστου Γιανναρα

Η θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος μοιάζει να κυριαρχεί στον ελληνικό χώρο σήμερα. Να θυμίσω: η θρησκεία είναι γέννημα της ατομοκεντρικής φύσης του ανθρώπου, ανάγκη ορμέμφυτη, ενστικτώδης. Γεννάει την ανάγκη ο πανικός μπροστά στο αίνιγμα του θανάτου, η αοπλία του ανθρώπου απέναντι στο «κακό»: στην αδικία, στο μίσος, στην ιδιοτέλεια του «άλλου», στην αρρώστια, στη φθορά, στον κίνδυνο. Κακεντρεχής, ίσως, όμως αποκαλυπτική η παρατήρηση ότι «μέσα σε ένα αεροπλάνο που μπαίνει σε ζώνη αναταράξεων, δεν υπάρχει κανένας άθεος»!

Η Εκκλησία εμφανίστηκε στην Ιστορία ως άρνηση των όρων της ορμέμφυτης αναγκαιότητας, στους αντίποδες της θρησκείας. Δεν είναι θωράκιση του εγώ, είναι «κοινόν άθλημα», μετοχή σε αγώνισμα αλλαγής του «τρόπου της ύπαρξης». Οχι αλλαγής της συμπεριφοράς και ηθικοποίησης του χαρακτήρα, στόχος είναι να αλλάξει ο τρόπος που υπάρχει ο άνθρωπος.

Η λέξη είχε χρησιμοποιηθεί από τους Ελληνες για να δηλώσει τον «δήμο» ως «πόλη»: τη μετάβαση από την «κοινωνίαν της χρείας» στην «κοινωνίαν του αληθούς». Η Εκκλησία του Δήμου δεν ήταν απλώς μια συνέλευση για ανταλλαγή γνωμών και απόψεων, ήταν πριν από κάθε τι άλλο, γεγονός πραγμάτωσης και φανέρωσης της «πόλεως», ενός άλλου τρόπου ύπαρξης και συνύπαρξης:

Να συνυπάρχουμε όχι μόνο για να κοινωνούμε τη χρεία, τη χρησιμότητα του «καταμερισμού της εργασίας» (της Arbeitsteilung, που έλεγε ο Μαρξ), αλλά για την ελεύθερη, αυτοπροαίρετη μετοχή στην κοινή προσπάθεια να «αληθεύει» ο βίος: Να πραγματώνει τον τρόπο του «αληθούς», του πραγματικά υπαρκτού, τρόπο ύπαρξης ελεύθερον από αναγκαιότητες φθοράς και θανάτου – τρόπο του «αθανατίζειν». Και «αληθές» για τους Ελληνες ήταν ο «ξυνός (κοινός) λόγος»: η λογικότητα, αιώνια και αμετάλλαχτη, των σχέσεων αρμονικής συνύπαρξης των υπαρκτών, αυτή που αναδείχνει το σύμπαν σε «κόσμον» – κόσμημα.

Η χριστιανική εμπειρία βρήκε στην ελληνική λέξη «Εκκλησία», από την πρώτη στιγμή, τη δυνατότητα να δηλώσει και τη δική της θεσμική ταυτότητα: Δεν ήταν μια καινούργια θρησκεία (ατομικές πεποιθήσεις, ατομική ηθική, προσπάθεια ατομικής σωτηρίας), ήταν και πάλι ένα «κοινόν άθλημα» για την πραγμάτωση και φανέρωση του «αληθούς». Μόνο που τώρα το «αληθές» δεν ήταν η ανερμήνευτα δεδομένη (δίκην ειμαρμένης) συμπαντική λογικότητα (αδήριτος υπαρκτικός προκαθορισμός κάθε έκφανσης του υπάρχειν). Ηταν η «προσωπική» καταγωγή και αφετηρία του υπαρκτικού γεγονότος, η Αιτιώδης Αρχή του υπαρκτού ως ελευθερία από κάθε αναγκαίο προκαθορισμό φύσεως ή ουσίας, ενεργητική πραγμάτωση αυθυπερβατικής ετερότητας: η ύπαρξη που αυτοπραγματώνεται ως αγάπη.

Για την εκκλησιαστική εμπειρία και μαρτυρία η αγάπη δεν είναι συμπεριφορική αρετή, ατομικό ηθικό ιδίωμα. Είναι ο τρόπος τής όντως υπάρξεως, ο τρόπος της ελευθερίας από υπαρκτικούς περιορισμούς και αναγκαιότητες. Η φυσική νομοτέλεια αντιστρατεύεται τον λογικό – θελητικό αυτοκαθορισμό και πεδίο υποστατικής πραγμάτωσης της φυσικής νομοτέλειας είναι το φυσικό άτομο – η ατομική ύπαρξη ενεργείται με αναγκαίες ενορμήσεις ιδιοτέλειας (ιδίου τέλους): η ορμή της αυτοσυντήρησης, της κυριαρχίας, της ηδονής υπηρετούν το άτομο ως υπαρκτικό αυτοσκοπό. Η αν-ιδιοτέλεια, η προτεραιότητα της σχέσης, της κοινωνούμενης ύπαρξης, είναι το μόνο ενδεχόμενο υπαρκτικής ελευθερίας που μπορεί να σημάνει η ανθρώπινη γλώσσα. Είναι η αγάπη.

Ο Θεός της εκκλησιαστικής εμπειρίας και μαρτυρίας «αγάπη εστί». Οχι «έχει» αγάπη, αλλά «είναι» αγάπη, η ύπαρξή του δεν καθορίζεται από τη νομοτέλεια φύσης, έστω θεϊκής, πραγματώνεται ως ελευθερία, έλλογη αυτοσυνείδητη ελευθερία, δηλαδή αγάπη. Είναι ο Πατήρ: η λέξη δεν δηλώνει φυσικό άτομο (Δίας, Απόλλων), δηλώνει σχέση: Υπάρχει, επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει, και τη θέλησή του την «υποστασιάζει» (την κάνει υπαρκτική πραγματικότητα) «γεννώντας» τον Υιό και «εκπορεύοντας» το Πνεύμα – τριαδική, αγαπητική η Αιτιώδης Αρχή της ύπαρξης, θρίαμβος ελευθερίας.

Από πού τα συνάγει όλα αυτά η εκκλησιαστική μαρτυρία: από υποθετικούς συλλογισμούς (suppositiones) και ευρήματα φαντασίας; Πριν από την αλλοτρίωση και θρησκειοποίησή της η μαρτυρία της Εκκλησίας είναι μόνο εμπειρική κατάθεση, δηλαδή πρωτίστως Γιορτή: «Ο ακηκόαμεν, ο εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ο εθεασάμεθα και αι χείρες ημών εψηλάφησαν», αυτό μόνο ευγγελιζόμαστε. Οτι ο Θεός είναι ελευθερία, δηλαδή αγάπη, δηλαδή ελεύθερος και από τη θεότητά του, δηλαδή βρέφος κείμενον εν σπαργάνοις, εν Βηθελεέμ της Ιουδαίας. Σε χρόνο ιστορικό, ακριβέστατα προσδιορισμένον: «Εν έτει πέντε και δεκάτω της ηγεμονίας Τιβερίου Καίσαρος, ηγεμονεύοντος Ποντίου Πιλάτου της Ιουδαίας και τετραρχούντος της Γαλιλαίας Ηρώδου, Φιλίππου δε του αδελφού αυτού τετραρχούντος της Ιτουραίας» – στο απόγειο η ακρίβεια της ευσυνειδησίας του ιστορικού.

Υπάρχει απόηχος αυτής της εμπειρικής μαρτυρίας στην Ελλάδα σήμερα; Μέγιστο, αν και μάλλον ανεπίγνωστο δώρημα ότι λειτουργεί ακόμα το τυπικό έστω της Γιορτής: Η λατρευτική δραματουργία, η ιλιγγιώδης ποίηση, η συναρπαστική ετερότητα της μουσικής γλώσσας συνήθως παρεφθαρμένη. Αλλά το εκκλησιαστικό γεγονός, επίσημα πάντοτε και αναντίρρητα, μένει θρησκειοποιημένο – δεν μοιάζει να υπάρχει ίχνος αντίρρησης που το Σύνταγμα ορίζει την Εκκλησία σαν «επικρατούσα θρησκεία». Επίσκοποι και πρεσβύτεροι περιφέρουν στολή θρησκευτικής εξουσίας σαν τους Αγιατολάχ, το κράτος λογαριάζει σαν Εκκλησία τη διοικητική οργάνωση του θεσμού, όχι το λαϊκό σώμα.

Το πιο απελπιστικό: Ο επίσημος εκκλησιαστικός λόγος είναι απόλυτα υποταγμένος στην ανάγκη να αποδείξει τη χρησιμότητά του, όχι να μαρτυρήσει εμπειρικές ψηλαφήσεις νοήματος της ύπαρξης και της συνύπαρξης, της ζωής και του θανάτου. Είναι λόγος σταματημένος στην «κοινωνία της χρείας», παγιδευμένος στις απαιτήσεις του κυρίαρχου Ιστορικού Υλισμού. Κουκουλώνει σκάνδαλα «κοινωφελών» ιδρυμάτων της επισκοπικής ματαιοδοξίας μετονομάζοντάς τα, ανέχεται να καθορίζουν τη ζωή της Εκκλησίας χρηματολάγνοι λογιστές της συμφοράς, να εξαντλούν το έργο της σε χρησιμοθηρικό ακτιβισμό.

Αλλά η Γιορτή λειτουργεί και ερήμην των διαχειριστών της. Το μεσότοιχο του φραγμού ανάμεσα στην ελευθερία και στη νομοτέλεια αναιρέθηκε «εν φάτνη αλόγων». Η αξιοποίηση της αναίρεσης είναι συνάρτηση της δωρηματικής ελευθερίας.

Χρήστος Γιανναράς | 03 / 01 / 2011 | Tags: Γιανναράς, Εκκλησία, Ελλάδα | Comments 1

Μέσα ή έξω από το ευρώ; Ενωτικό μαζικό κίνημα για τη Νέα Ελλάδα στη βάση της διακήρυξης Θεοδωράκη

Του Κώστα Τσιαντή.

Η κρίση που μαστίζει την πατρίδα και βιώνει καθημερινά ο λαός μας δεν έχει προηγούμενο. Και οι εξελίξεις αναμένονται ακόμα πιο επώδυνες και καταστροφικές αν δεν αλλάξει ριζικά η πολιτική. Η κυβέρνηση, παρά την έκρηξη που σημειώνεται στον εργασιακό χώρο, παρά την διάλυση της κοινωνίας και την υπονόμευση της εθνικής κυριαρχίας με τους όρους δανεισμού που υπέγραψε , , επιμένει στην πολιτική του Δ.Ν.Τ. Πολλοί επίσημοι μας καθησυχάζουν. Ωστόσο, κανένας σοβαρός οικονομολόγος δεν υποστηρίζει την επιτυχή κατάληξη αυτής της πολιτικής.

Στις 8 Δεκεμβρίου 2010 ο διάσημος οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί, μιλώντας σε στελέχη από τον επιχειρηματικό και τραπεζικό χώρο στην Αθήνα, τόνισε ότι τα δύο πιθανά σενάρια για την Ελλάδα είναι πλέον είτε η ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους της είτε η έξοδος από την Ευρωζώνη, δηλαδή η επιστροφή στη δραχμή . Την επιστροφή στη δραχμή μας συστήνουν και σοβαροί έλληνες οικονομολόγοι, όπως ο καθηγητής Ανδρέας Αθηναίος (με σειρά εκπομπών που έχουν παρουσιαστεί στο High TV), o καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου Κώστας Λαπαβίτσας (σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία το Νοέμβριο) καθώς και άλλοι , οι οποίοι στηρίζουν την ανάλυσή τους στη σύγχρονη χρηματιστηριακή συσσώρευση του κεφαλαίου και στην πολιτική των κλασματικών αποθεμάτων με την οποία οι τράπεζες παράγουν χρήμα από το τίποτα, σπρώχνοντας κράτη και επιχειρήσεις στη χρεωκοπία και την ξένη εξάρτηση. Είναι αποκαλυπτική από την άποψη αυτή η «εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου» .

Την αντίθεσή τους όμως για επιστροφή στη δραχμή εκφράζουν άλλοι οικονομολόγοι, οι οποίοι αποδίδουν την κρίση στο γεγονός ότι η Δύση, και πολύ περισσότερο η Ελλάδα, απέτυχε να ανταγωνιστεί την Ανατολή στο επίπεδο της πραγματικής οικονομίας. Έτσι σε πρόσφατο άρθρο του στο capital.gr o Ορέστης Θεόδωρος ισχυρίζεται ότι «η επιστροφή στη δραχμή θα έχει κόστος πολέμου…» . Η ελληνική χρεοκοπία, τονίζει, είχε δρομολογηθεί μια με δυο δεκαετίες πριν από την είσοδό μας στο ευρώ στο βαθμό που δεν έγιναν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις: «Δρομολογήθηκε όταν εμφανίστηκαν οι αναπτυσσόμενες χώρες με τα φτηνότερα εργατικά χέρια και εμείς αντί να αντιδράσουμε ορθολογικά αρχίσαμε να βουλώνουμε τρύπες με δανεικά…». Η παραπάνω τοποθέτηση είναι συνυφασμένη με το πρόβλημα της αποβιομηχάνισης της χώρας, την οποία επεσήμαινε σταθερά επί χρόνια ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο πανεπιστήμιο του Παρισιού Κώστας Βεργόπουλος, καταδείχνοντας τη στρεβλή καπιταλιστική συνθήκη που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα με στόχο την εκμετάλλευση και απομύζηση του εθνικού προϊόντος, καθώς και την ακύρωση κάθε αυτόνομης ανάπτυξης.

Την αναζήτηση της λύσης εντός της ΕΕ υποδηλώνουν και οι 14 προτάσεις του νομπελίστα οικονομολόγου Χριστόφορου Πισαρίδη στην Καθημερινή , τις οποίες συνυπογράφουν και οι καθηγητές στις Η.Π.Α Κώστας Αζαριάδης, και Γιάννης Ιωαννίδης. Ως προϋπόθεση των «ριζοσπαστικών αναπτυξιακών στρατηγικών» που προτείνουν τίθεται η λήψη μέτρων με τα οποία η κοινή γνώμη θα πεισθεί πως επίκειται σοβαρή πάταξη της διαφθοράς, φυλακίζονται οι μεγάλοι σφετεριστές του δημοσίου χρήματος, γίνεται παραίτηση των πολιτικών από σκανδαλώδη προνόμια και βελτιώνεται η εφιαλτική ανεπάρκεια του Δημοσίου.

Μπροστά στις αντιτιθέμενες ανωτέρω σχολές οικονομικής σκέψης είναι προφανές ότι η απάντηση στο ερώτημα «μέσα ή έξω από το ευρώ» δεν είναι της μορφής «άσπρο-μαύρο» και, συνεπώς, το ερώτημα πρέπει να εξετασθεί στο ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο, όπου οι οικονομικές προτάσεις συνεκτιμώνται μαζί με άλλους παράγοντες. Σήμερα η σχέση πολιτικής, οικονομίας και γεωστρατηγικής για τη χώρα μας είναι κρίσιμη και καθιστά το οικονομικό μας πρόβλημα ουσιαστικά πρόβλημα υψηλής πολιτικής την οποία ελάχιστοι ίσως μπορούν να ασκήσουν. Μεταξύ αυτών δεσπόζουσα θέση κατά τη γνώμη μου καταλαμβάνει ο ακαδημαϊκός Βασίλης Μαρκεζίνης, του οποίου οι πρόσφατες ομιλίες επί των οικονομικών και εθνικών μας θεμάτων είναι αξιοσημείωτες , .

Το πλαίσιο μέσα στο οποίο ο Βασίλης Μαρκεζίνης τοποθετεί τις οικονομικές του προτάσεις δίδεται στο Παρόν της 28/2/2010, σε μια στιγμή όπου δεν είχε ακόμα αποφασιστεί η πολιτική του Μνημονίου και ανακοινωθεί το αναθεωρημένο ύψος του ελλείμματος ( 15.4 % του Α.Ε.Π.) . Στο άρθρο του ο Μαρκεζίνης αναγνωρίζει την ευθύνη που φέρουμε οι ίδιοι ως χώρα για την κρίση, αλλά παράλληλα επισημαίνει το μερίδιο ευθύνης που έχει ο εξωτερικός παράγοντας Ο παράγοντας αυτός, τονίζει, «σχετίζεται με τις άπληστες τράπεζες της Γουόλ Στριτ και του Σίτι του Λονδίνου», οι περισσότερες από τις οποίες «αν και διασώθηκαν με χρήματα φορολογουμένων και, τα τελευταία χρόνια, πλούτισαν αφάνταστα, επιμένουν να μη χρησιμοποιούν τα νέα κεφάλαια για να βοηθήσουν τις δυσπραγούσες μικρομεσαίες εμπορικές επιχειρήσεις ή και το ίδιο το κράτος». Στην Ελλάδα όντως ζούμε σήμερα καθημερινά αυτή την τακτική των τραπεζών, οι οποίες αν και έχουν στηριχτεί από το κράτος με 55 περίπου δις ευρώ (πέρυσι και φέτος), εντούτοις παραμένουν αδιάφορες μπροστά στην κατάρρευση της παραγωγικής μας βάσης, οδηγώντας τις παραγωγικές μας επιχειρήσεις στο κλείσιμο και τους εργαζόμενους στην ανεργία και την κοινωνική περιθωριοποίηση.

Τη λύση στο πρόβλημα πρέπει να την αναζητήσουμε, έλεγε το Φεβρουάριο ο Μαρκεζίνης, εκτός του Δ.Ν.Τ, αλλά εντός της ΕΕ, και ιδιαίτερα σε συμπαράταξη με εκείνα τα κράτη της Ευρώπης με τα οποία διατηρούμε ουσιαστικές σχέσεις, όπως η Γαλλία και, ενδεχομένως, η Γερμανία (έστω και αν αυτή προσπαθεί να μας φέρει στο χείλος της αβύσσου, αποβλέποντας να αποκτήσει μερικές από τις καλύτερες εταιρείες μας). Οι αγγλοσάξονες, τόνιζε, μας θέλουν στο ΔΝΤ, «ελπίζοντας ότι θα προκαλέσουν έτσι τη γενικότερη παρακμή του ευρώ». Όμως τη στήριξή μας δεν θα την αναζητήσουμε μόνο στους ευρωπαίους, αλλά και στην Κίνα, «η οποία, αυτήν την εποχή, χρηματοδοτεί τις ΗΠΑ, ουσιαστικά ολόκληρη την Αφρική και έχει, επίσης, διαρκώς πιο ενεργό παρουσία στη Νότια Αμερική».
Σήμερα βέβαια η παρουσία στη χώρα μας του Δ.Ν.Τ. είναι γεγονός. Ωστόσο οι ιδέες-προτάσεις του Β. Μαρκεζίνη για πολυδιάστατη πολιτική ανθούν ξανά, βρίσκοντας γόνιμο έδαφος μέσα στη διακήρυξη που κινήματος ανεξάρτητων πολιτών ΣΠΙΘΑ την οποία παρουσίασε ο Μίκης Θεοδωράκης στη δίωρη ομιλία του στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης την 1η Δεκεμβρίου 2010 παρουσία πλήθους πολιτών . Η διακήρυξη αυτή είναι μνημειώδης για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας και αποτελεί τομή και κείμενο αναφοράς για πολιτική μας ιστορία.

Κορμός στο δέντρο των ιδεών και των προτάσεων Θεοδωράκη είναι ο ελληνικός πολιτισμός κατά τις αδιάκοπες φάσεις της ιστορικής του εξέλιξης, από την αρχαία Ελλάδα μέχρι σήμερα. «Είμαστε σε θέση να γίνουμε ουσιαστικά ανεξάρτητοι;», ρωτάει ο Θεοδωράκης. «Και το κυριότερο: Μπορούμε να αποφασίσουμε να ζούμε διαφορετικά απ’ ό,τι συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες, από τότε που ενέσκηψε το πάθος του καταναλωτισμού», που στηρίζεται σε έναν τρόπο ζωής ξένο προς τον ελληνικό χαρακτήρα και που μας έκανε να ζούμε με δανεικά- προς όφελος των μεγάλων οικονομικών μονοπωλίων;

Οι προτάσεις Θεοδωράκη όσον αφορά την οικονομική και εξωτερική μας πολιτική περνούν από τα εξής κρίσιμα σημεία: (1) έξοδό μας από το ΔΝΤ, (2) «επανεξέταση των συμφωνιών μεταξύ Ελλάδας και ΝΑΤΟ και απαλοιφή όσων συμφωνιων θίγουν τα εθνικά μας συμφέροντα», (3) «στροφή από τη μονομερή εξάρτηση από ΗΠΑ και Ευρώπη», και (4) «σύναψη νέων συμφωνιών με Ρωσία και Κίνα με όρους, πρώτον, τη μακρόχρονη εξόφληση του χρέους, δεύτερον, εξόφληση σε είδος και, τρίτον, συμψηφισμό χρεών με την ίδρυση κοινοπραξιών γύρω από εγχώριες πλουτοπαραγωγικές πηγές με απόλυτη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων».

Οι προτάσεις Θεοδωράκη εναρμονίζονται προφανώς με εκείνες του Β. Μαρκεζίνη στα θέματα της οικονομίας και της εθνικής εξωτερικής πολιτικής. Η εναρμόνιση αυτή αλλά και η εμπιστοσύνη που μας εμπνέουν οι μεγάλες αυτές προσωπικότητες είναι η στέρεα βάση για τις επιλογές και την πολιτική ενεργοποίησή μας. Οι προτάσεις της ΣΠΙΘΑ, σε σχέση με εκείνες που θέλουν την έξοδό μας από το ευρώ, έχουν και διεκδικούν ισχυρότερα πολιτικά ερείσματα για τη χώρα. Στη βάση αυτών των προτάσεων είναι καιρός να συσπειρωθούν οι κοινωνικές δυνάμεις, να ενθαρρυνθούν νέοι άνθρωποι να μπουν στην πολιτική, να αξιοποιηθούν έμπειρες ηγετικές προσωπικότητες και να αναδειχτούν ακέραια και ικανά στελέχη μέσα από ένα διευρυνόμενο μαζικό λαϊκό κίνημα για ανατροπή της υπάρχουσας πολιτικής και ανοικοδόμηση της Νέας Ελλάδας.

Κώστας Τσιαντής | 13 / 12 / 2010 | Tags: Ελλάδα | Comments 1

Ο μέγας Ζαν Λικ Γκοντάρ υπερασπίζεται την Ελλάδα…

Όπως φαίνεται οι θεοί του Ολύμπου μερίμνησαν ώστε ένας ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ με κεφαλαία να στείλει επιστολή στο 63 Φεστιβάλ των Κανών, όπου προβλήθηκε σήμερα η ταινία του «Film Socialisme.

Πρόκειται γιά τον διάσημο Γάλλο σκηνοθέτη Ζαν Λικ Γκοντάρ, που λέγεται ότι είχε τηλεφωνήσει και στον πρόεδρο Σαρκοζί, λέγοντάς του ότι αν υπερηφανεύεται και για προγόνους του που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα και έχει και ο ίδιος –όπως καμαρώνει- ελληνική παιδεία, έχει χρέος να βοηθήσει τη χώρα του πολιτισμού, των επιστημών και των τεχνών που βάλλεται πανταχόθεν.

Σε μια λακωνική επιστολή που έστειλε στη γαλλική εφημερίδα «La Liberation« o Γκοντάρ δικαιολογώντας τη μη παρουσία του στο Φεστιβάλ, έγραψε στον διευθυντή Τιερί Φρεμό: «ύστερα από σοβαρά προβλήματα, όπως το ελληνικό ζήτημα, δεν…θα μπορούσα να είμαι μαζί σας στις Κάννες.»
«Θα πἠγαινα στα πέρατα της γης για το φεστιβάλ», πρόσθεσε, “αλλά δυστυχώς, δεν θα κάνω ούτε ένα βήμα παραπέρα. Φιλικά, Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. “

Το 2010 σηματοδοτεί την 50ή επέτειο της πρώτης του ταινίας, «Με κομμένη την ανάσα» (À bout de Souffle)

“Ελλάδα σε ευχαριστώ,
θα σε υπερασπίζομαι πάντοτε” Από το ΦΑΝΤΑΣΜΑ της όπερας

Σε μια άλλη συνέντευξή του στο «Les Inrocks» περιοδικό ο Γκοντάρ είπε τα εξής:

“Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε την Ελλάδα. Είναι η Δύση η οποία έχει χρέος προς την Ελλάδα. Η φιλοσοφία, η δημοκρατία, η τραγωδία … Ξεχνάμε πάντα τη σχέση μεταξύ της τραγωδίας και της δημοκρατίας. Χωρίς Σοφοκλή δεν υπάρχει Περικλής. Χωρίς Περικλή δεν υπάρχει Σοφοκλής.

Ο τεχνολογικός κόσμος που ζούμε σήμερα χρωστά τα πάντα στην Ελλάδα. Ποιος ανακάλυψε τη λογική; Ο Αριστοτέλης. Αν «αυτό» και «εκείνο», έπεται «εκείνο». Αυτά ακριβάως την λογική χρησιμποποιούν οι κυρίαρχες δυνάμεις καθημερινά, εξασφαλίζοντάς να μην υπάρχει αντίφαση, και συνέχεια στους συνειρμούς με λογική. Η Hannah Arendt είπε ότι η λογική θα μας απαλλάξει από τον ολοκληρωτισμό. Έτσι όλοι οφείλουν χρήματα στην Ελλάδα σήμερα. Η Ελλάδα θα μπορούσε να διεκδικήσει τρισεκατομμύρια πνευματικά δικαιώματα στο σύγχρονο κόσμο και θα ήταν λογικό να της τα παρέχουμε αμέσως.

Οι Έλληνες κατηγορούνται ότι είναι ψεύτες … Μου θυμίζει ένα παλιό συλλογισμό που έμαθα στο σχολείο. Ο Επαμεινώνδας είναι ψεύτης ή όλοι οι Έλληνες είναι ψεύτες, ως εκ τούτου ο Επαμεινώνδα είναι Έλληνας. Δεν έχουμε προχωρήσει πολύ. “

(Απόσπασμα από συνέντευξη στο «Les Inrocks» περιοδικό στις 18 Μαΐου 2010.)

Αντώνης Αντωνιάδης | 20 / 05 / 2010 | Tags: Ελλάδα, Οικονομική Κρίση, Πολιτισμός, Σινεμά, Φεστιβάλ Καννών | Comments 1

Προς μια νέα Φιλική Εταιρεία

Δημήτρης Νατσιός

Υπάρχει στ’ αλήθεια έστω κι ένας Έλληνας ή Ελληνίδα (πλην των παρωπιδοφόρων κομματανθρώπων, αν και αυτοί εμφανίζονται πτοημένοι), που να πιστεύει ότι θα τιμωρηθούν, θα φυλακιστούν οι υπεύθυνοι για την οικονομική διάλυση της πατρίδας μας, για την επί θύραις κοινωνική αποδιοργάνωση και για τον «πλανητικό» διασυρμό. Σίγουρα, κανείς. Όλοι μας έχουμε κατά νου την λαϊκή σοφία, η οποία συνόψισε ευθύβολα, με αποφθεγματικό τρόπο την νυν περιρρέουσα ατμόσφαιρα: «Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Όλοι τους διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και διατείνονται ότι οι υπεύθυνοι θα τιμωρηθούν ( το τελευταίο ανέκδοτο: σύσταση εξεταστικής επιτροπής, για καταλογισμό ευθυνών), όπως τιμωρήθηκαν για την , μέσω του χρηματιστηρίου, εξαπάτηση του λαού. Τίποτε δεν θα συμβεί, ο χρόνος θα παρέλθει, τα πάντα θα ξεχαστούν, οι διεφθαρμένοι θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα κλοπιμαία, ο λαός, το υποζύγιο, θα στενάζει κάτω από την φρικτή φτώχεια που μας καταδικάζει η διεθνής «Προστασία». Όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους, αρραγές το σύστημα και η Δικαιοσύνη με κλονισμένο το κύρος της, εξαρτημένη από την εκτελεστική εξουσία.

Τι μέλλει γενέσθαι, λοιπόν; Ζητείται ελπίς. Υπάρχει όμως; Όλοι μας συζητάμε για τον απεγκλωβισμό της πατρίδας, όχι τόσο από το ΔΝΤ, όσο από τις άπληστες συμμορίες που αναπαράγουν από τετραετία σε τετραετία την λεηλασία του δημόσιου πλούτου. Δεν έχουν καμία σχέση πλέον με τον λαό, έχουν χρεοκοπήσει ηθικά και πολιτικά, διαιωνίζουν την κραιπάλη των επαγγελματιών της πολιτικής. Κάτι πρέπει να γίνει. Τι όμως; Νέο κόμμα. Αλλά από ποιους; Από δυσαρεστημένους και αποτυχημένους πολιτικάντηδες, ναυάγια και ξέφτια των ήδη υπαρχόντων κουρελούδων – κομμάτων; Υπήρξαν πολλές απόπειρες στο παρελθόν, που απλώς απέδειξαν ότι κάποιοι ίδρυσαν κόμματα, για να εκβιάσουν την επιστροφή τους στο «μαντρί» που τους ανέθρεψε. Εξάλλου ποιος εμπιστεύεται σκύβαλα και περιτρίμματα της τωρινής πολιτικής ζωής.

Κόμμα χωρίς…επώνυμα σκύβαλα; Όσες φορές βγαίνει στο «μεϊντάνι» κόμμα «αγνώστων», αν γλιτώσει την διαπόμπευση και την ειρωνεία από τα βοθροκάναλα, περιορίζεται σε αποκαρδιωτικά ποσοστά, που φτάνουν στα όρια της γελοιοποίησης. Το νυν σύστημα είναι χαλκέντερο, δεν επιτρέπει διεμβολισμούς. Θυμίζω ότι με την πτώση της Χούντας επαναπατρίστηκαν και αναστήθηκαν σχεδόν όλοι όσοι ήταν υπεύθυνοι για την επιβολή της. Και όχι, μόνο αυτό, αλλά οι παλαιοκομματικοί τζιτζιφιόγκοι επέστρεψαν με τις δάφνες του αντιστασιακού. Όσοι έλιωσαν στις φυλακές παραμερίστηκαν, περιθωριοποιήθηκαν. (Όταν ελευθερώθηκε ο τόπος, μετά την ηρωική επανάσταση του ’21, πλάκωσαν στην αιματοβαμμένη πατρίδα, «οι ακαθαρσίες της Κωνσταντινούπολης και της Ευρώπης», οι ψαλιδόκωλοι, όπως υπέροχα τους χλεύαζε ο λαός.

«Το Σύνταμα το δικό μας είναι ξεβράκωτο»
Μακρυγιάννης

Και συνεχίζει ο Μακρυγιάννης: «Αυτήνοι αφεντάδες μας κι εμείς είλωτές τους. Πήραν τα καλύτερα υποστατικά, τις καλύτερες θέσεις, τους σπιτότοπους, στα υπουργεία βαριούς μιστούς. Κριταί αυτήνοι, αφεντάδες αυτήνοι…και οι αγωνισταί δεν έχουν ούτε γομάρι. Και ξυπόλητοι και γυμνοί διακονεύουν εις τα σοκάκια». Ο Τερτσέτης στα Απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη διασώζει κάτι που «επροξενούσεν γέλωτα άσβεστον» στον Γέρο του Μοριά. Είχε λάβει μια επιστολή από έναν λογιότατο, γνωστό του, που ζούσε στην Ευρώπη, ο οποίος έγραφε: «Ή να ελευθερωθούμε ή να χαθείτε»). Άρα αν ανατραπεί το υπάρχον πολιτικό σκηνικό δεν θα μιλάμε για το τέλος της μεταπολίτευσης, αλλά για το τέλος των πολιτικών της μεταπολιτευτικής εποχής. (Ο Μητσοτάκης έγινε βουλευτής πρώτη φορά το 1948 νομίζω. Πιστεύει κανείς ότι έχει παροπλιστεί;).

Το ζητούμενο, πώς ανατρέπεται το σιδηροπαγές σύστημα; Κάποιοι μιλούν για κοινωνικές εκρήξεις, ο λαός αυτοδίκως να τιμωρήσει και να απαλλάξει τον τόπο από τους…πατριδοφθόρους πολιτικούς. Εφιαλτικό σενάριο. Υπάρχουν πολλοί λύκοι (κυρίως γκρίζοι) που θα εκμεταλλευτούν την …αναμπουμπούλα. Σε τέτοια περίσταση κούρσεψαν την Κύπρο. (To κείμενο γράφτηκε πριν τις δολοφονίες στην Αθήνα).

Λοιπόν. Εφ’ όσον, κατά τον αείμνηστο Μ. Χατζηδάκι, βιώνουμε μια νέα Τουρκοκρατία, «για να σωθεί η Ελλάδα στους καιρούς τους ύστατους», χρειάζεται να μιμηθούμε τους προγόνους: Μια νέα Φιλική Εταιρεία. Τι ήταν η Φιλική Εταιρεία; Περί τα μέσα του 1814 τρεις Έλληνες έμποροι της Οδησσού «απεφάσισαν να συστήσωσι μιαν εταιρείαν μυστικήν και να εισάξωσιν εις αυτήν, ει δυνατόν, όλους τους εκλεκτούς των ομογενών, διά να συνεργήσωσι μόνοι των εκείνο, το οποίο ματαίως προ πολλών χρόνων ήλπιζαν από τους Ευρωπαίους βασιλείς χριστιανούς». (Ε. Πρωτοψάλτη «Η Φιλική Εταιρεία», Αθήναι 1964 σελ. 22).

Από στόμα σε στόμα, ιστός αράχνης, χιλιάδες φιλογενείς Έλληνες μυήθηκαν στην Εταιρεία, διαφύλαξαν το μυστικό και φτάσαμε στην αγιασμένη Επανάσταση. Κάτι παρόμοιο μπορεί να γίνει και σήμερα. Το σάπιο σύστημα να καταστραφεί με τα όπλα του, με νόμιμες διαδικασίες. Κάποιοι αφανείς Έλληνες πατριώτες, έντιμοι και «φιλογενείς» συστήνουν την νέα Φιλική Εταιρεία, με σκοπό «την συντήρησιν της εθνικής συνειδήσεως και της ορθοδόξου πίστεως του λαού και την προπαρασκευήν του έθνους» για την αποτίναξη της νέας Τουρκοκρατίας. Υπάρχουν χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες που «πνίγονται» από τις αναθυμιάσεις του συστήματος, που δακρύζουν για την κατάντια της πατρίδας μας, που ασφυκτιούν από την ανικανότητα που επικάθησε στην ράχη μας. Την ημέρα των εκλογών θα υψωθεί το λάβαρο…

Ένα αρτιγενές πολιτικό, πατριωτικό κίνημα θα σαρώσει τα πάντα.

Ούτε οι ξένοι θα μας σώσουν – «ουαί τω μη ιδίω όνυξι ξυομένω», αλίμονο σ’ αυτόν που δεν έχει δικά του νύχια να ξυθεί- ούτε οι νέες γενεές. Τα γράμματα με τα οποία «μπουκώνουμε» τους νέους, δεν είναι γράμματα λευτεριάς και θυσίας, αλλά αφιλοπατρίας και φιλοτομαρισμού. Οι μόνοι αγώνες που ξεσηκώνουν τους νέους είναι οι ποδοσφαιρικοί. Η τηλεόραση και το κινητό δεν γεννούν ήρωες, αλλά τις κουκουλοφόρες ορδές που δεν ορρωδούν προ ουδενός. Την Φιλική Εταιρεία την ίδρυσαν έμποροι, οι μικρομεσαίοι, όχι αυτοί που δεν είχαν να χάσουν τίποτε από μια αποτυχία, αλλά αυτοί που θα έχαναν τα πάντα. Προς το παρόν καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια και συζητάμε έμφοβοι για το αν ξυπνήσει ο λαός, αν τιμωρηθούν οι ένοχοι, αν πετύχουν τα μέτρα…

«Το αν, εσπάρθη πολλές φορές, αλλά δεν εφύτρωσε», έλεγε ο Κολοκοτρώνης. Χρειάζονται έργα, εδώ και τώρα.
Προς το παρόν «ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι».

Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος – Κιλκίς

Έλληνες Online | 13 / 05 / 2010 | Tags: Ελλάδα, Οικονομική Κρίση | Comments 1

Τίποτα δεν είναι τζάμπα, ούτε ο κόπος

“ΤΖΑΜΠΑ Ο κόπος λοιπόν. Εκτός κι αν η διαμαρτυρία δεν προορίζεται για τους Γερμανούς. Εκτός κι αν όλη η φασαρία γίνεται για το εθνικό μας ακροατήριο. Το οποίο αρέσκεται σε κάτι τέτοιες κορόνες με τους ξένους που (κατά κανόνα) «μας επιβουλεύονται». Διότι στην Ελλάδα, ως γνωστόν, το προσφιλές μας εθνικό σπορ είναι να φυλάμε Θερμοπύλες. Το οποίο μάλιστα γίνεται απείρως ευκολότερο όταν δεν υπάρχει και Ξέρξης.”

[ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ ] Τζάμπα ο κόπος
Του Ι. Κ. Πρετεντέρη jpretenteris@dolnet.gr
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 24 Φεβρουαρίου 2010

Τι καινοτομία και αυτή η ελευθερία του τύπου που ο καθένας γράφει ό,τι θέλει!

Εκτός και αν αυτοί που επιδοτούν κόμματα δεν είναι οι ίδιοι που ελέγχουν ή δεν είναι ιδιοκτήτες του “τύπου” αυτού. Η μήπως είναι πρωτάκουστο οτι ο τύπος περνά τις κυβερνητικές απόψεις και όχι τις δικές του; Ισως γιαυτό τα Βαλκάνια έχουν γεμίσει από ιστοσελίδες που επιδοτούνται από το ΥΠΕΞ της Αμερικής, για να γράφουν …”ελεύθερα” ό,τι θέλουν.

Για τον κύριο Πρετεντέρη η προπαγάνδα είναι υπόθεση ελεύθερης και ιδιωτικής πρωτοβουλίας, και όχι κρατικής, άλλη μία καινοτομία στην σκέψη του.

Γιαυτό και η Ελλάδα δεν ασχολείται καθόλου, ούτε και ενδιαφέρεται για την εικόνα που έχει στο εξωτερικό, και δημοκρατικότατα αφήνεται στο έλεος του διασυρμού στον οποίον και υπόκειται καθημερινά.

Γιατί στις ημέρες μας, εκείνος που σιωπά και δεν ασχολείται με το τι λέγεται γιαυτόν και δεν αντιδρά, είναι εσωστρεφής, ραγιάς, χωρίς ανάστημα, χωρίς αυτοσεβασμό και περηφάνεια, εύκολο θύμα ενος καθημερινού και συνεχή βιασμού.

Το σκουριασμένο γρανάζι είναι εκείνο που λαδώνεται. Και το λάδι το πληρώνουν οι κυβερνήσεις, παντού και πάντοτε.

Όσον για τους Ξέρξες, αυτοί πλέον έχουν αποκτήσει Ελληνική Ιθαγένεια, ή καταφέραμε σαν Ευρωπαίοι να τους γεννάμε μόνοι μας. Τις Θερμοπύλες βεβαίως τις έχουμε αναθέσει στο ΝΑΤΟ, στην FRONTEX και στους εταίρους, με αποτέλεσμα να είμαστε και η πρώτη “ευρωπαϊκή” χώρα σουρωτήρι με ασιατικό προορισμό.

Αντώνης Αντωνιάδης | 25 / 02 / 2010 | Tags: Ελλάδα | Comments 1

Μπαρό: “Η Τουρκία θα κρίνεται ακριβά”, ε…και;

010609-ealwpolis »Η Τουρκία στην ενταξιακή διαδικασία θα κρίνεται αυστηρά επί του θέματος της λαθρομετανάστευσης». Αυτό τόνισε ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν και Επίτροπος αρμόδιος για θέματα Δικαιοσύνης, Ελευθερίας και Ασφάλειας Ζακ Μπαρό κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ελλάδα

Ε…καί;

Ας σταματήσει πλέον η Ελλάδα να περιμένει από την Ευρώπη να προστατέψει τα σύνορά της και άς το κάνει η ίδια.

Η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται ούτε εκφοβίζεται. Τα επικοινωνιακά βεγγαλικά των Μπαρόζο-Μπαρό επιβεβαιώνουν για άλλη μιά φορά ότι η Ευρώπη είναι και ανίκανη, και κάτω από την επιρροή των ΗΠΑ και την μπότα του ΝΑΤΟ. Πόσες άλλες αποδείξεις και αποδεικτικά στοιχεία χρειάζονται για την λαθρομετανάστευση, που ζητάμε όχι μόνο την μεσολάβηση / επέμβαση της FRONTEX αλλά και με βάσεις στην ελληνική επικράτεια, για να επιβεβαιωθεί η αξιοπιστεία της Ελληνικής πολιτείας στο μεγάλο αυτό πρόβλημα; Και ποιά είναι η ανύπαρκτη FRONTEX που θέλει να χτιστεί στις πλάτες της Ελλάδας; Ο Ελληνικός Στρατός που είναι και τι προστατεύει;

Γιατί δεν τους θέλει η Τουρκία; Γιατί είναι ποιό χρήσιμοι εκτός Τουρκίας και εξυπηρετουν τον οραματισμό της επεκτατικής πολιτικής της Νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Τουρκία γεννάει παιδιά, στἐλνει λαθρομετανάστες, δημιουργεί γκέτο, χρηματοδοτεί οργανισμούς, εκλέγει βουλευτές που επηρεάζουν καταστάσεις, αλλάζουν νόμους και αλλοιώνουν την σύνθεση της πολιτείας και κοινωνίας που δραστηριοποιούνται. Παράλληλα προσπαθεί να ανεβάσει και το κύρος της σαν μεσολαβητής στην περιοχή δουλεύοντας αργά, μεθοδικά, με οραματισμό, μακροπρόθεσμα. Ὁλα αυτά δίχως ούτε ένα πυροβολισμό ή γιαταγανιά προς τα εδώ (αυτά ίσως έρθουν αργότερα, αλλού).

Γιατί οι λαθρομετανάστες δεν επιλέγουν σαν τελικό προορισμό την Τουρκία; Ομόθρησκοι, του ίδιου “πολιτισμού” σε μία αχανή χώρα που έχει την δυνατότητα να τους δεχτεί δημογραφικά, έχει αναπτυσσόμενη υποδομή καθώς και ευρωπαϊκές προοπτικές… Οι συνθήκες για τους λαθρομετανάστες είναι πέραν του δέοντος ιδεώδεις. Μήπως όμως οι λαθρομετανάστες γνωρίζουν ότι η Τουρκία δεν τους θέλει και και φοβούνται να μείνουν εκεί, ή απλώς δεν θέλουν να μείνουν γιατί πιστεύουν σε μιά καλύτερη τύχη στην εύκολη Ελλάδα. Η Τουρκία δεν κάνει αστεία (βλέπε Κούρδους σήμερα, βλέπε Αρμένηδες και Ελληνες παλαιότερα, …ή και μελλοντικά).

Οι λαθρομετανάστες δεν αφομοιώνονται εύκολα. Ούτε αυτή η γενιά, ούτε η επόμενη, ούτε η μεθεπόμενη. Δημιουργούν γκέτο που κρατιέται ζωντανό με χρήματα για τον “πολυπολιτισμό” απο τις κυβερνήσεις που τους δέχονται και τους φιλοξενούν, και από τον θόρυβο που κάνουν οι «Εταιρείες ενάντια στην καταπάτηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Απεριορίστου Δράσης και Περιωρισμένης Ευθύνης».

Σε τελική ανάλυση, εάν η Τουρκία σταματήσει να κάνει όλες αυτές τις παραβιάσεις για τις οποίες κατηγορείται διεθνώς, θα θεωρηθεί ότι είναι έτοιμη για να ενταχτεί στην Ευρώπη; Αυτό είναι καθαρά επικοινωνιακό τέχνασμα, για να μην εκτεθούν οι …επικοινωνιακοί “ηγέτες” για τυχόν άτυχες αποφάσεις τους όταν θα έλθει η ώρα να εξετάσουν της ένταξή της Τουρκίας στην Ευρώπη (!).

Γιατί δεν τους θέλει η Αμερική; Γιατί δεν τους παίρνει όλους η χώρα της “Ελευθερίας και Δημοκρατίας Inc.” αφού προκάλεσε αυτό το πρόβλημα με την ακόρεστη ανάγκη της για επιβολή και πετρέλαιο, αλλά «την Επόμενη Ημέρα» στέκεται αμέτοχη, και βάζει αλλους να κάνουν την δουλειά της με αυτό τον τρόπο, σιωπηλά και με “soft and civilized power“; Αλλους κατηγόρησε ο «φιλέλληνας» Ομπάμα για ανασύσταση αρχαίας αυτοκρατορίας, και άλλους διευκολύνει στην ανασύσταση μιάς μεσαιωνικής.

Γιατί δεν φεύγουν από την Ελλάδα να πάνε στην Ευρώπη όπως λέγεται; Ο προορισμός των “λαθρομεταναστών” δεν είναι η Ευρώπη. Η Ευρώπη δεν τους θέλει, αλλά φοβάται, κωλλυσιεργεί, αδρανεί, και αρκείται σε επικοινωνιακές ακροβασίες φορτώνοντας το πρόβλημα στην Ελλάδα. Ο προορισμός των λαθρομεταναστών τελικά είναι εκεί που κατεβαίνουν απροσκάλεστοι και “συλλαμβάνονται”. Ετσι λοιπόν ας ναυλώσουν οι Ελληνες εφοπλιστές, η Ελληνική κυβέρνηση καράβια και άς βγούν στα διεθνή χβρικά ύδατα με τους λαθρομετανάστες. Εκεί άς έλθει η Ευρωπαϊκή Ενωση, ο ΟΗΕ, η ΗΠΑ με τους γραφειοκράτες τους και με τις αιτήσεις ασυλίας, η νομίμου μετανάστευσης , ή όποιος άλλος καλός χριστιανός, μουσουλμάνος, ή οποιοιδήποτε κατηγορούν τους Ελληνες για ρατσισμό, φασισμό κλπ, και κόπτονται για την ασφάλεια και ευημερία τους, καιάς τους παραλάβουν. Ακόμη και η ίδια η χώρα προέλευσής τους!

Ακούγεται σκληρό; Είναι. Είναι όμως και θέμα επιλογής και απόφασης όπως και η επιλογή των ίδιων των “λαθρομεταναστών” να έλθουν στην μικρή Ελλάδα και απρόσκλητοι καί λαθραία και όχι να παραμείνουν στην Τουρκία ή να πάνε στην Ιορδανία, στη Συρία, την Σαουδική Αραβία, στο Ισραήλ, την Γεωργία, την Ρωσία, ή στο πολυπολιτισμικό Κόσοβο και στα Σκόπια.

Οι πολιτικοί να αναλάβουν τις ευθύνες τους: Μα για ποιές ευθύνες τελικά μιλάμε και από ποιούς; Από ενδοτικές κυβερνήσεις και πνιγμένους στο σκάνδαλο “Ελλαδίτες” πολιτικούς που η μόνη τους απασχόληση είναι να βρούν τρόπο να παραμείνουν στην εξουσία, διαθέτοντας στην γεωπολιτική αγορά φιλέτα της εθνικής κληρονομιάς και κυριαρχίας, ενώ κατά τα άλλα παραμένουν άπραγοι; Γιατί τους ψηφίζει και ξαναψηφίζει ο Ελληνικός λαός άραγε; Ελλείψει άλλων ικανών; Και γιατί μετά ανησυχούμε όταν βλέπουμε ακροδεξιά και ακροαριστερά κινήματα σε όλα τα κράτη της Ευρώπης, να ενισχύονται εν αλλάξ ἠ και ταυτογχρόνως;

Θα τους κρίνει η Ιστορία: Καμμία η ιστορία δεν θα τους κρίνει διότι θα γραφτεί από τους νικητές και όχι από τους ηττημένους, και να αφήσουμε επιτέλους αυτή την καταρολογία συνειδησιακής ενοχής (ή κάπως έτσι). Αλλά και από τους ηττημένους να γραφτεί, αυτοί πάλι θα αποπειραθούν να την αλλάξουν. Να σταματήσουμε επιτέλους να φορτώνουμε στα παιδιά μας όλα αυτά τα προβλήματα που εμείς πρέπει να λύσουμε, όπως λύσανε, η τουλάχιστον πεθάνανε προσπαθώντας, οι προηγούμενοι από μάς (μα πώς τελικά το καταφέρανε;).

Πού είναι οι τελικά σημερινοί ή οι αυριανοί ηγέτες μας, ή μήπως και αυτούς δεν τους χρειαζόμαστε λόγω Ευρώπης;

A.Antoniadis | 13 / 07 / 2009 | Tags: Ευρώπη, Λαθρομετανάστευση | Comments 1